Dag 9: De laatste dag

Inmiddels zijn we veilig thuis gekomen en straalt het zonnetje lekker op de eetkamertafel. Oh boy, wat hebben we een meer dan geweldig avontuur achter de rug. We hadden vooraf nooit kunnen bedenken dat het ZO bijzonder zou voelen. We hebben intens genoten van elk moment maar ook van elkaar. Ik loop nog steeds met een big smile op mijn gezicht. Maar goed, hierbij onze laatste belevenissen  en tevens mijn laatste verslag:

Met een stralend zonnetje werden we rond 09.00 uur wakker. Daarna was het een ontplofte bende in ons kleine kamertje omdat de koffers ingepakt moesten worden. Het was nog een beetje spannend of alles zou passen. Maar de spanning bleek voor niets te zijn geweest, het paste makkelijk. Normaliter zouden we gaan wandelen, een wandeling van 45 minuten. Maar met 2 koffers was dit door de sneeuwval een onmogelijk taak. Dus stond onze Uber om 10.45 uur op ons te wachten. Na een rit van 17 minuten met een alleraardigste chauffeur kwamen we aan bij Union Station, het begin- maar ook het eindpunt van onze reis. Vanuit daar zouden we de trein nemen naar Toronto Pearson Airport. Maar ja, het duurde nog 7 uur voordat ons vliegtuig zou vertrekken. Onze koffers hebben we daarom gedropt bij een bagage stalling op het station. Want we wilden ons ontbijt ter afscheid nuttigen bij ons favoriete fastfood restaurant Wendy's. Ongezond maar o zo lekker. We hebben ervan genoten! Daarna hadden we geen zin meer om iets te ondernemen. Je staat gevoelsmatig eigenlijk al met met 1 been in het vliegtuig dus hebben we onze koffers opgehaald en zijn we naar de luchthaven gegaan. Deze ligt op een half uur rijden van het centrum. Bij aankomst ging de incheckbalie vrij snel open. Wat een geluk. Hup, weg met die koffers en op zoek naar de laatste souvenirs. En wat doe je als de souvenirs zijn ingeslagen en je nog 3 uur over hebt voordat het vliegtuig vertrekt? Juist ja, aan de bar zitten met een lekker biertje en een cocktail. De beste afsluiting van onze vakantie.😇 En het bleef natuurlijk niet bij 1 glaasje. We hoopten dat dit zou werken als een goed slaapmutsje in het vliegtuig. Die uitwerking had het zeker bij Rutger. Het opstijgen is volledig aan hem voorbij gegaan. Ik vond dat ik 'm even wakker moest maken om het prachtige uitzicht boven Toronto te bewonderen. Ik tikte hem op zijn schouder. 'Huh, wat?'. 'Kijk dan Rut wat een prachtig uitzicht!' Hij draaide zijn gezicht naar links om uit en raam te kijken, draaide daarna weer naar mij aan zijn rechterzijde: 'Ja, mooi'. Plofte met zijn gezicht weer tegen het kussen en knorde verder. Haha! Gelukkig hing zijn hoofd wat naar voren waardoor ik weemoedig kon genieten van de duizenden lampjes van de stad. Zucht.....

Het vliegtuig was op tijd vertrokken. De vlucht zou een stuk korter duren dan de heenreis, 6,5 uur. Helaas had de alcohol geen slaapuitwerking op mij, het lukte me niet. Te krap, te oncomfortabel. Een kwestie van niet tegen vechten. Ik heb weer 2 films gekeken terwijl Rutger 5 uur lang (!) heeft geslapen. Jaloersmakend gewoon! 😄Om 07.10 uur zijn we in het donker geland. Onze koffers rolden als 1 van de eersten van de band, dat scheelde een hoop tijd. Na een kop koffie, thee en een broodje zijn we op de trein gestapt richting Apeldoorn. Daar arriveerden we om 09.45 uur. We werden opgewacht door Henrieke, Eva, Noralie, Roel en ons lieve moedertje. Wat een ontvangst, wat een enthousiasme. Zo lief!! 

En toen kwam het moment van afscheid nemen van elkaar. We hebben elkaar heel heel heel stevig vastgepakt. En niets tegen elkaar zeggen zegt dan eigenlijk alles....

Er zijn geen woorden voor om te omschrijven hoe dit avontuur voor ons heeft gevoeld. En eigenlijk smaakt dit naar meer: zo eens in de zoveel tijd een bro-sis avontuur beleven. Maar zonder dat we dit hebben uitgesproken naar onze gezinnen heeft Roel bij aankomst al gezegd dat we voorlopig de eerste vijf jaar niet meer mogen gaan😄.

Tja, het zit erop. Het is klaar. Heel erg bedankt voor al jullie leuke berichtjes! Het heeft me vaak veel moeite gekost om laat op de dag of 's nachts, terwijl alle energie op een uiterst laag pitje stond, te schrijven. Maar het feit dat jullie ervan hebben genoten en dit voor ons een fijn iets is om terug te lezen, is het van grote waarde en ben ik blij dat ik het heb gedaan.

Pluk de dag mensen en maak herinneringen!

Liefs, Bro en Sis

Rutger en Natasja